Vandaag hebben we de dakkappel aan de achterkant geplaatst en dit ging als een speer.
donderdag 6 november 2008
De dakkapellen!!
Is zijn wat mensen in de veronderstelling dat er geen dakkapel komt aan de voorkant van het huis, maar , verrassing, vanaf morgen komt hij er toch echt!!
Vandaag hebben we de dakkappel aan de achterkant geplaatst en dit ging als een speer.
Vandaag hebben we de dakkappel aan de achterkant geplaatst en dit ging als een speer.
up-date!!
even weer een up-date over hoe het huis er ook al weer uit zag...
We hebben ondertussen al 5 kozijnen geplaatst en het gaat er steeds mooier uit zien.
Ook had de aannemer en gat laten zitten bij de voor deur, deze is door Tonnie dicht gestort zodat daar straks de voordeur kan komen.
We hebben de achtergevel gestut met stempels om zo het gat te maken voor de achterpui, 3 meter glas.
En de andere kozijnen zijn ook gearriveerd,is die kleine niet schattig?
We hebben ondertussen al 5 kozijnen geplaatst en het gaat er steeds mooier uit zien.
Ook had de aannemer en gat laten zitten bij de voor deur, deze is door Tonnie dicht gestort zodat daar straks de voordeur kan komen.
We hebben de achtergevel gestut met stempels om zo het gat te maken voor de achterpui, 3 meter glas.
En de andere kozijnen zijn ook gearriveerd,is die kleine niet schattig?
woensdag 15 oktober 2008
en nog meer kozijnen
ondertussen zitten ook de 3 grote ronde ramen er in, en is de muur van de achterpui aangemetseld
maandag 29 september 2008
kozijnen
De eerste buitenkozijnen zijn gearriveerd. Als eerste de twee kleine ramen voor in de achtergevel. Van deze twee ramen, moest er een verplaatst worden, omdat anders de achterpui er niet tussen past (pui 3 meter breed met zicht op de mooie tuin straks). Met ze allen passen en meten, daarnaast andere dingen voorbereiden. Ome tonnie een stukje slopen, wij stenen schoonbikken, pa de bestaande kozijnen kitten en schilderen.
Zo is een dagje klussen zo weer voorbij.
woensdag 17 september 2008
Met passen en meter, wordt ...................................
Na wachten op verschillende onderdelen, zijn we ondertussen verder gegaan met het aftimmeren van de dakramen en daglichtboxen. Het is al lekker om een paar dingen af te ronden, terwijl er nog vele dingen gestart moeten worden.
Het aftimmeren is een hele klus, met veel passen en meten. Eerst informatie inwinnen bij ervaren timmermannen hoe we, dat het beste aan kunnen pakken, dan meten en boodschappenlijstje maken en spullen halen. Dan de definitieve maten bepalen, aftekenen, zagen, schuren, passen, aftekenen, boren, gaten verzinken, passen en dan alle onderdelen uit elkaar halen en rond om in de grondverf zetten. Tijdens het drogen, wat vrij snel gaat, alvast met het volgende raam beginnen.
Als de verf droog is de aftimmering plaatsen en goed afpurren met ons nieuwe purpistool.
Niet te veel anders gaat het een beetje bol staan, zo leer je van alles. Snel de pur als het snijbaar is weer weg snijden en de plank trekt weer recht.
Na het plaatsen van de binnenkasten van de dakramen de afdeklijsten plaatsen. Als daarmee het dakraam het afgetimmerd is, rest alleen nog het plamuren van alle schroef gaatjes, schuren, nogmaals licht plamuren, schuren, plamuur langs lopen met de grondverf en aflakken. Over een half jaartje als we met de rest ook verder zijn, dan definitief aflakken.
Na het aftimmeren van de dakramen, zijn we begonnen met de daglichtboxen. Dit gaat in werkvolgorde hetzelfde als de dakramen, alleen de afmetingen zijn even iets anders en steiger op en af en op en af en nog even passen, steiger op en af. Aan lichaamsbeweging geen gebrek. Voor de aparte vorm van de zij panelen hebben we eerst maar van rest hout een mal gemaakt, dit scheelt een boel hout verzagen.
We hebben een weekje vrij, lekker klussen, vroeg eruit en de kluskleren aan. De laatste puntjes van de hierboven genoemde aftimmeringen afmaken en op dinsdag beneden opruimen, want de metal stud en de underlayment wordt gebracht voor de wandisolatie en de binnenwanden op de bovenverdieping. Dennis was er dinsdag om te helpen en Stijn naar zijn trotse OMA.
Na al het losse stuc en pleisterwerk te hebben verwijderd zijn we begonnen met het plaatsen van de metal stud voorzetwanden. Dit op plaatsen waar al buitenkozijnen zitten, of geen ramen in komen. Je moet even weten hoe je het gaat aanpakken bij de voorzet wanden, maar het is net als een schutting zetten in de tuin (daar hebben we wel ervaring mee).
Op vrijdag hebben we nog een paar scheuren in de muur opgevuld en de muur versterkt. Later in de middag met pa de stukken muur op de boven verdieping aangesmeerd ter versterking. 
Gwen was ondertussen bezig met het afbeiten van de 3 bestaande/behouden kozijnen. De oude kozijnen afbeiten tot op het kale hout. Daarna weer fris wit in de grondverf. Wel een heel ander gezicht na het british racing green met het ossenbloed rood. 
Met zo lekker klussen aan je eigen huis vliegt zo`n week vakantie zo voorbij.
zondag 24 augustus 2008
getiteld: "De laatste Steen" Gastauteur: Sander C. te A.
Deze sentimentele bijdrage is tot stand gekomen door een bijzondere gebeurtenis op 28 december 2007.
De laatste steen,
De opening doet erger vermoeden dan uiteindelijk in dit verhaal zal blijken. Voordat u verder leest wil ik mijn dank uitspreken richting de “Soethof”clan in zijn algemeenheid, dat ik getuige mocht zijn van dit toch wel bijzondere moment. Het was een natte en koude dag in december, dat ik op mijn fiets naar Giesbeek zat om mijn goede vriend Peter te helpen met de verbouwing van ‘zijn’ smederij. Een eervolle klus, aangezien deze smederij omgetoverd gaat worden tot een heuse woning. Om onderdeel van dit geheel te zijn, moet u begrijpen, is een hele eer. Bij aankomst werd zoals gewoonlijk de koffie geschonken en werd de planning van de dag uiteengezet. Tot mijn grote vreugde mocht ik met dorpswijze Tonnie mijn dag doorbrengen in de oude winkel. Dit geheel is gesitueerd voor de smederij en zal uiteindelijk onderdeel worden van de totale woning. Nadat de tot cliché verheven witte plastic bekers waren weggegooid, begaven we ons, gewapend met schop en bats richting het ‘winkel’ gedeelte. Daar aangekomen, was het duidelijk wat onze opdracht was. Gwen, de vriendin van Peter had al een gedeelte van de stenen vloer weggestoken en aan ons de eer om dit karwei naar behoren af te ronden. Tijdens het werken met Tonnie werd mij tijdens de stiltes steeds meer duidelijk dat de ‘oude’ eigenaar van dit pand het geheel duidelijk niet met gemak afging. Dit had echter niks te maken met de vitaliteit, maar meer met het geestelijke gedeelte. U moet zich voorstellen dat na 50 jaar trouwe dienst in de smid, deze metamorfose niet zo gemakkelijk te verteren is. Steen voor steen brak dit fenomeen binnen de Giesse wieler en smederij kringen, zijn eigen opgebouwde werk af. Deze zin, zou u voor uw eigen besef nog eens moeten lezen. Het afbreken van je eigen werk is iets wat pijn doet. Daar komt sentiment bij kijken. Dit was ook te voelen op die koude december ochtend.Tegen een uur of 12 waren we aangekomen bij ‘de hoek’. De laatste hoek, de hoek die aangaf, dat nu echt alles wegwas. De hoek waar jarenlang hard gewerkt was. Een stilte overviel ons en kort daarop volgde mijn vraag aan Tonnie. Zou jij die laatste steen weg willen hakken? Wederom overviel ons een ijzige stilte die werd doorbroken door een korte ‘ja’ van Tonnie zijn kant. In al zijn rust en ervarenheid verwijderde hij de steen en keek rond, in wat eens een winkel was. Berusting in zijn ogen gaf mij het gevoel dat het goed was. Echter, het levenswerk van een eervol burger was hier op abrupte wijze ten einde gebracht. Terwijl de laatste steen in de kruiwagen verdween, keken we nog een keer om, naar die zand vlakte die ooit representatief stond voor een prachtige winkel. Na een korte blik naar elkaar, met een instemmend ‘ja-knikje’ van Tonnie’s kant wisten we dat het goed was.Die koude dag in december zal voor ons niet meer hetzelfde zijn.Dit geheel is geschreven in een eerbetoon aan Tonnie. De man die ik nu 8 jaar ken van langskomen, verjaardagen en sinds kort het klussen. Middels deze weg, wil ik mijn respect overbrengen naar een oprecht goed mens die een voorbeeld kan zijn voor velen.
Bedankt Tonnie……
Sander
De laatste steen,
De opening doet erger vermoeden dan uiteindelijk in dit verhaal zal blijken. Voordat u verder leest wil ik mijn dank uitspreken richting de “Soethof”clan in zijn algemeenheid, dat ik getuige mocht zijn van dit toch wel bijzondere moment. Het was een natte en koude dag in december, dat ik op mijn fiets naar Giesbeek zat om mijn goede vriend Peter te helpen met de verbouwing van ‘zijn’ smederij. Een eervolle klus, aangezien deze smederij omgetoverd gaat worden tot een heuse woning. Om onderdeel van dit geheel te zijn, moet u begrijpen, is een hele eer. Bij aankomst werd zoals gewoonlijk de koffie geschonken en werd de planning van de dag uiteengezet. Tot mijn grote vreugde mocht ik met dorpswijze Tonnie mijn dag doorbrengen in de oude winkel. Dit geheel is gesitueerd voor de smederij en zal uiteindelijk onderdeel worden van de totale woning. Nadat de tot cliché verheven witte plastic bekers waren weggegooid, begaven we ons, gewapend met schop en bats richting het ‘winkel’ gedeelte. Daar aangekomen, was het duidelijk wat onze opdracht was. Gwen, de vriendin van Peter had al een gedeelte van de stenen vloer weggestoken en aan ons de eer om dit karwei naar behoren af te ronden. Tijdens het werken met Tonnie werd mij tijdens de stiltes steeds meer duidelijk dat de ‘oude’ eigenaar van dit pand het geheel duidelijk niet met gemak afging. Dit had echter niks te maken met de vitaliteit, maar meer met het geestelijke gedeelte. U moet zich voorstellen dat na 50 jaar trouwe dienst in de smid, deze metamorfose niet zo gemakkelijk te verteren is. Steen voor steen brak dit fenomeen binnen de Giesse wieler en smederij kringen, zijn eigen opgebouwde werk af. Deze zin, zou u voor uw eigen besef nog eens moeten lezen. Het afbreken van je eigen werk is iets wat pijn doet. Daar komt sentiment bij kijken. Dit was ook te voelen op die koude december ochtend.Tegen een uur of 12 waren we aangekomen bij ‘de hoek’. De laatste hoek, de hoek die aangaf, dat nu echt alles wegwas. De hoek waar jarenlang hard gewerkt was. Een stilte overviel ons en kort daarop volgde mijn vraag aan Tonnie. Zou jij die laatste steen weg willen hakken? Wederom overviel ons een ijzige stilte die werd doorbroken door een korte ‘ja’ van Tonnie zijn kant. In al zijn rust en ervarenheid verwijderde hij de steen en keek rond, in wat eens een winkel was. Berusting in zijn ogen gaf mij het gevoel dat het goed was. Echter, het levenswerk van een eervol burger was hier op abrupte wijze ten einde gebracht. Terwijl de laatste steen in de kruiwagen verdween, keken we nog een keer om, naar die zand vlakte die ooit representatief stond voor een prachtige winkel. Na een korte blik naar elkaar, met een instemmend ‘ja-knikje’ van Tonnie’s kant wisten we dat het goed was.Die koude dag in december zal voor ons niet meer hetzelfde zijn.Dit geheel is geschreven in een eerbetoon aan Tonnie. De man die ik nu 8 jaar ken van langskomen, verjaardagen en sinds kort het klussen. Middels deze weg, wil ik mijn respect overbrengen naar een oprecht goed mens die een voorbeeld kan zijn voor velen.
Bedankt Tonnie……
Sander
maandag 4 augustus 2008
Een nieuwe vloer!
We hebben een hele nieuwe vloer op de boven verdieping.
Omdat het even zou duren voordat het dak op het huis zou komen hedden we als tussen oplossing de oude vloerplaten voor de verdiepingsvloer gebruikt. Maar nu het dak er opzit moesten er natuurlijk mooie, niet krakende, nieuwe platen worden gelegd.
En het resultaat mag er wezen!
We hebben de houten platen eerst vast geschroefd en later met een compressor en een nietapparaat vast geniet.
De zilveren platen zijn voor de badkamer. Omdat je geen beton op de houtplaten kan storten moesten hiervoor zwaluwstaart platen worden gebruikt. Ach dan zie je ten minste hoe groot de badkamer word.
Omdat het even zou duren voordat het dak op het huis zou komen hedden we als tussen oplossing de oude vloerplaten voor de verdiepingsvloer gebruikt. Maar nu het dak er opzit moesten er natuurlijk mooie, niet krakende, nieuwe platen worden gelegd.En het resultaat mag er wezen!
We hebben de houten platen eerst vast geschroefd en later met een compressor en een nietapparaat vast geniet.
De zilveren platen zijn voor de badkamer. Omdat je geen beton op de houtplaten kan storten moesten hiervoor zwaluwstaart platen worden gebruikt. Ach dan zie je ten minste hoe groot de badkamer word.
Abonneren op:
Posts (Atom)